Despite the incessant rain that night of the pageant on April 18, patuloy sa pagrampa ang 13 candidates ng Mr. Antique. Si Rihanna naman ang favorite ng mga judges dahil pinapayongan lang sila. Pero kahit si Governor Sally Perez ay tumigil hanggang natapos ang kalahati ng talent competition. Tuwang-tuwa siya sa mga ipinakita ng mga kandidato.
Pero as usual, dahil nga kontes ito at hindi natin hawak ang taste ng mga judges, marami ring tanong kung bakit si ganito ang nanalo at hindi si kuwan. Labas na kaming organizers diyan dahil wala naman kaming pinipili. Love namin lahat ng mga candidates dahil puro mabait at walang ni isang pasaway sa kanila. Unanimous kami sa pagsabing we had better candidates this year.
Pero ito ang aking opinyon: Hindi ko bet ang nanalo dahil may mali sa hugis ng ulo niya. Sa unang labas pa lang mukhang sea urchin ang ulo niya, nakakontak lens pa, at super eye-liner. I think may pustiso. Matangkad nga siya, maganda naman ang build, mukhang disiplinado, at nakatsamba siya sa Q&A. Sa totoo lang muntik na siyang hindi nakapasok sa top 5. Tie sila ng candidate number 6 (Ralph Flores) na matangkad din at maganda ang body proportion (skinny talaga ang in ngayon). Pero nang pinabreak ang tie, 4-2 ang vote ni number 13 (Manuel Jorilla). Mukha namang poised to win si 13 dahil kapanalo na ng isang pageant somewhere. Siya din uli ang piniling magrepresent ng Antique sa Mr. PYAP 2009 na gaganapin sa Antique National School sa April 24.
Yung first runner up naman na candidate number 10 (Charlie Balsomo) ay super face nga pero kulang sa height. Ang siste pa, ewan kung sino ang nagtrain sa kanya, napakarami niyang kakornihang ginawa sa stage. May pabow-bow pa, may paupo-upo, at ang hindi ma-take ng maraming bading sa crowd, may pasandok-sandok siya sa pool at binuhosan ang body niya. May ka-cheapan lang. Kung bakit siya ang nanalo, dahil short-listing ang proseso ng bawat judge (pinapili bawat judge ng 5 bet niya sa bawat category), at sa huli ay interview portion. Kung maganda-ganda lang ang sagot niya, at mas magaling ang pronunciation niya, siguro siya nga nagwagi.
Mas bet naming mga vading si Number 5 (Ralph Eduard Camaya). Naka-skinhead siya at malinis siyang tingnan. OK lang ang body proportion; hindi nga lang matangkad. Baka hindi lang siya masyadong napansin dahil wiz siya join sa talent competition, gayong dancer naman siya sa isang local group. Wagi siyang Mr. Photogenic at 2nd runner up, kaya dalawa ang tropeyo niya. Balanse na ang kanyang barbel dahil may kabigatan ang winning trofi na gawa ni Alan Cabalfin.
Maganda ang height at moreno si candidate 2 (June Dioso), na dating sumali na at nanalong 2nd runner up nung 2008. Mas gumanda pa nga ang katawan niya ngayon, altho mas kumapal ang balbon. Medyo may konting sira nga lang ang ngipin niya ngayon na pwede pang i-laser, kung seryoso siyang maging modelo. Pero baka nagsawa na rin ang judges sa kanya dahil recycled beauty siya, but the fact na nakapasok uli siya sa top 5 ay bongga na rin.
Si number 11 (McLaurence Saligumba) ang pinakadark horse, at kahit artista ko siya ay hindi ko inasahang pumasok siya sa top 5. Hapi na rin ako sa kanya. Kahit si Gov Perez ay napansin siya. Siguro bentaha talaga ang may alam sa teatro dahil marunong mag-cut ng space at magprojek. Yun nga lang 4th runner up lang siya dahil sadyang kulang sa height si Macmac. Cute lang talaga. At maputi siya. At medyo naglalenga filipina sa interview.
Isa pang bet ko pero hindi man lang pumasok sa top 5 ay si Marte Jun Granada. Batang-bata pa siya, pero supertalented. Siya naman ang napiling Mr. Binirayan o Best in Talent. Sing and dance ang bagets, at napaganda ng dimple. Gusto ko rin ang pagka-moreno niya, kaya lang baka batang-bata pa nga para manalo. Pwede pa siyang magpa-buff at sumali next year.
Sa talent department naman ay obvious namang winner si Marte. Yung iba naman nagpakita din ng galing; in fairness walang nakakahiya sa kanilang mga numbers. Kahit si Number 3 na nag-Ifugao costume at hindi nag-undie para mukhang authentic ay nagkaimpress ng mga matrona. Makinis naman ang behind niya. Yun lang, halatang isang bading na wiznowang sa totoong tribal dance ang nagkoryo. May mga movements pa siyang pambabae, at at headress ay halatang hiram sa Miss Gay. Pero seryoso naman si Ralph sa ginawa niya, at kahit nagpeek-a-boo daw ang notes ay keri pa rin. Hindi ko nakita yun, pero dalawang production assistants ang nagsabi na sight daw talaga nila ang pinakatago-tagong junior ni Raphy.
Magaling ding kumanta si Jeeven Casabuena (number 9 yata), pero talbog talaga ang sing and dance ni Marte. Hindi ko pa rin maisip kung bakit nag-tie pa sina Marte at Manuel sa Talent. Gayong original composition ang kay Marte at magaling ang execution, ang kay Manuel naman ay pang-videokeng rendition ng "One in a Million You."
As usual, in any talent competition may mga OA talaga. Katulad ng napakahabang dance ni Elvin (forgettable naman), at performance ni Jrnel (infairness marunong naman siyang mag-dance. Halata lang yung pilit na pa-Antiqueño flavor para punuan ang kakulangan ng skill at mastery.
All in all, successful naman ang Mr. Antique 2009. At palagay ko mas maraming sasali sa 2010. Wish naming organizers na makabuo ito ng magandang image at tangkilikin ng marami. Maganda ang sabi ni Gov Sally sa speech niya bago siya umiskyerda: Wish daw niya na ang mga kandidato ng Mr. Antique ay magsilbing magandang modelo sa mga kabataan, na pagsikapang gumaling ang talento, at hindi maging pasaway sa bayan. Sana nga.
Tuesday, April 21, 2009
Monday, April 20, 2009
Mr. Antique 2009 winners
Mr. Antique 2009 (L-R) McLaurence Saligumba (Barbaza) - 4th runner up, Charlie Balsomo (Belison) - 1st runner up, Manuel Jorilla (Hamtic) - MR. ANTIQUE 2009, Ralph Eduard Camaya (Lauaan) - 2nd runner up & Mr. Photogenic, June Dioso (San Jose) - 3rd runner up. MR. BINIRAYAN 2009 (Mr. Talent) is Marte June Granada, who sang and danced to his original composition. Wednesday, April 15, 2009
Sunday, April 12, 2009
Binirayan 2009 opens today
Binirayan Festival 2009 opens today at 4:00 PM with a ritual ceremony at Malandog Historical Marker. The ritual is patterned after that for building a new house, modified partially for 30-minute program. The ceremony shall end with the performance of Tribu Salog of Malandog, followed by a motorcade to EBJ Freedom Park, where Governor Perez and Vice Governor Cadiao shall dedicate the newly built children's playground. The affair shall be children's party-themed, with clowns and magicians, ice cream, popcorn, balloons and lootbags for kids.
Guest of honor in today's ceremony is Mayor Jerry Treñas of Iloilo City, whose mother is from Bugasong, Antique. Kruhay!
Guest of honor in today's ceremony is Mayor Jerry Treñas of Iloilo City, whose mother is from Bugasong, Antique. Kruhay!
Tayo na pa rin ba sa Antipolo?
29 Marso 2009.
Maaga pa akong umalis sa Malate nang linggong iyon. Maluwag pa ang LRT. Maluwag din ang MRT. Relatively walang tao sa Crossing, where I should take the ride to Antipolo. Napakatagal na noong last trip ko sa Antipolo. Nalulungkot nga ako, dahil dati pumupunta ako sa Antipolo para bisitahin ang love ko. Familiar ako sa eksenang ito.
Pero nitong trip ay iisa lang ang objective ko: mamili ng folk toys. Sabi kasi ni Mara Montelibano, sa Antipolo na lang ngayon makakabili ng mga tradisyunal na laruan. Naalala ko tuwing pupunta ako noon may mga taka, palayok, at nakabili pa ako nga ahas na gawa sa pinagdugtong-dugtong na kawayan.
Kay tagal mapuno ng van sa Crossing. Dadalawa pa lang ang pasahero nang sumakay ako. Nakaidlip pa yata ako. Pero mabilis din ang biyahe. Malawak na pala ang Ortigas Extension patungong Cainta. Ibang-iba na rin ang view. Hindi ko na halos nakilala ang De Castro at Junction. Pamilyar sa akin ang mga lugar na ito. Natira ako noon sa Cainta, sa Taytay, sa De Castro sa Pasig. Dahil sa love. Hay naku'ng love yun.
Long and winding road pala at uphill battle ang daan patungong Antipolo. Naalala ko na nga. Nagturo ako noon sa Assumption Antipolo, halos 20 years ago. May magandang park ng mga estatwa sa nagsasangang daan papasok sa bayan at papuntang Tanay, Rizal. Ibang-iba na rin ang J.P. Rizal St. na tinutumbok ang shrine ng Our Lady of Good Voyage. Naalala ko rin noon, pumunta kami ng ex ko sa simbahang ito para sa blessing ng brand new kotse ng ex niya. Hay, love talaga.
Napakaraming tao sa Antipolo. Pero puro kasuy lang ang tinda. Wiz ang mga toys na inaasahan ko. Puro mga balloons lang na made in China. May nagtitinda ng palayok na kinulayan ng orange, pero 150 pesos naman. Taray. Kala siguro ng tindera balikbayan ako na willing to pay an arm and a leg for a palayok. Di niya alam 20 pesos ang isang set niyan sa Bari, Sibalom. And I could paint it better pa. Binagtas ko ang Oliveros St. papuntang palengke. Walang mga laruan na hanap ko. Pinatulan ko na lang ang pekeng Barbie na dinamitan ng ginantsilyong gown. Kung dito ginantsilyo ito, bongga. Pero kung made in China din, ewan ko na lang kung ano ang future ng local toys industry. Nakabili na ako ng pekeng Barbie na may ginantsilyong damit sa Divisoria. Tatlo isandaan ang bentahan doon. Sa Antipolo 80 pesos na. Bumili na lang ako ng lalaking manika, para may Ken ang tatlong chipanggang Barbie ko.
Habang kinukulit ako ng isang baklita para bumili ng kasuy niya, nasalubong ko ang mamang may lakong daga na gawa sa foam at may rollers sa ilalim, may hinihilang sinulid para tumakbo-takbo ang foam rodent na may polkadots. Binili ko ang tatlo, at takang-taka ang vaklush kung bakit mas type ko ang mga daga kaysa kasuy niya. Nagpumilit pa rin siya. Pasalubong ko daw sa love ko. Wala akong love ngayon, sabi ko. E di sa family. Hindi nila type ang kasuy. Chos!
Nilapitan ako ng aleng bungal na nagtitinda ng balloons. Sir, bili niyo din ako ng balloon, sabi niya. Ay, di ko type ang balloon, say ko. E, bakit yung daga niya binili niyo? E kasi, ginawa lang niya, yung balloon mo made in China. Spongebob ba naman ang hugis ng balloon.
Pabalik na ako sa sakayan pabalik sa Megamall nang nadaan ako sa flowershop na may tindang maliliit na basket. Bumili ako ng isa, at may nakita pa akong takang kalabaw na mukhang pusa. Bagay ito sa daga. Baka daw sa Mayo pa may magtitinda ng mga taka. Galing pa ito ng Paete. Ok lang dahil nakabili na ako nito sa Paete. Yung isang nagtitinda ng mga plastik na laruan, di alam ang taka. Ano ba iyon, tanong niya. Tinitigan ko siya sa mata: Hindi ka tagarito, ano? Tagarito, pagsisinungaling niya. Hindi ako naniwala. Mas matanda pa siya sa akin. E bakit hindi mo alam ang taka? Saka niya inaming ang mister lang niya ang tagarito. Tanungin mo si mister mo mamaya, sabi ko. May tinda din siyang palayok, kaya binilhan ko na lang. Binigay niya ng 45 isang set. Kumuha ako ng orange.
Pagkatapos noon, sumakay na ako ng van. Masaya na rin ako sa pinimili ko, pero may halong lungkot dahil wala na ang ibang laruang gawa sa taka, sa kahoy, kawayan o lata. Wala na kahit turumpo. Wala na kahit tirador man lamang. At ang iba, ni hindi alam kung ano ang taka. Puro kasuy na lang at santong gawa sa resin ang tinda sa Antipolo. May isang tindera pa na pinipilit akong kahoy daw ang santo niya. tiningnan ko ang kamay, nakikita ko pa ang linya ng mold na ginamit. Sinungaling ka, sabi ko sabay pakyut.
Yung isang tindera naman, may papier mache na kasuy na display. Alam kong dekorasyon lang iyon sa mga kiosko nila. Pero dahil kitang-kitang interesado ako, sabi 400 daw ang isa. Mahal naman, sabi ko. E kasi sir, wala nang gumagawa niyan dito, patay na, sabi niya. Aba talagang wala, sabi ko, dahil sa Paete binibili iyan. Tig-25 pesos iyan sa shop ni Lino Dalay sa Paete, at di lang kasuy, may mangga, makopa, atis, kalabasa at kung anu-ano pa.
May sinulat akong tula noon tungkol sa Linggo sa Antipolo. Napablis sa Diyaryo Filipino, at muli sa Sunday Inquirer. Di ko lang makita ang kopya ko ng "Mga Kanta ni Datu Lubay" ngayon. Mas dumami lang ang tindera sa Antipolo ngayon, pero ganoon pa rin ang pakay ng mga pilgrims na pumupunta doon. Manalangin at bumili ng kasuy. Ako lang yata ang sumadya noong Linggong iyon para maghanap ng laruan.
Maaga pa akong umalis sa Malate nang linggong iyon. Maluwag pa ang LRT. Maluwag din ang MRT. Relatively walang tao sa Crossing, where I should take the ride to Antipolo. Napakatagal na noong last trip ko sa Antipolo. Nalulungkot nga ako, dahil dati pumupunta ako sa Antipolo para bisitahin ang love ko. Familiar ako sa eksenang ito.
Pero nitong trip ay iisa lang ang objective ko: mamili ng folk toys. Sabi kasi ni Mara Montelibano, sa Antipolo na lang ngayon makakabili ng mga tradisyunal na laruan. Naalala ko tuwing pupunta ako noon may mga taka, palayok, at nakabili pa ako nga ahas na gawa sa pinagdugtong-dugtong na kawayan.
Kay tagal mapuno ng van sa Crossing. Dadalawa pa lang ang pasahero nang sumakay ako. Nakaidlip pa yata ako. Pero mabilis din ang biyahe. Malawak na pala ang Ortigas Extension patungong Cainta. Ibang-iba na rin ang view. Hindi ko na halos nakilala ang De Castro at Junction. Pamilyar sa akin ang mga lugar na ito. Natira ako noon sa Cainta, sa Taytay, sa De Castro sa Pasig. Dahil sa love. Hay naku'ng love yun.
Long and winding road pala at uphill battle ang daan patungong Antipolo. Naalala ko na nga. Nagturo ako noon sa Assumption Antipolo, halos 20 years ago. May magandang park ng mga estatwa sa nagsasangang daan papasok sa bayan at papuntang Tanay, Rizal. Ibang-iba na rin ang J.P. Rizal St. na tinutumbok ang shrine ng Our Lady of Good Voyage. Naalala ko rin noon, pumunta kami ng ex ko sa simbahang ito para sa blessing ng brand new kotse ng ex niya. Hay, love talaga.
Napakaraming tao sa Antipolo. Pero puro kasuy lang ang tinda. Wiz ang mga toys na inaasahan ko. Puro mga balloons lang na made in China. May nagtitinda ng palayok na kinulayan ng orange, pero 150 pesos naman. Taray. Kala siguro ng tindera balikbayan ako na willing to pay an arm and a leg for a palayok. Di niya alam 20 pesos ang isang set niyan sa Bari, Sibalom. And I could paint it better pa. Binagtas ko ang Oliveros St. papuntang palengke. Walang mga laruan na hanap ko. Pinatulan ko na lang ang pekeng Barbie na dinamitan ng ginantsilyong gown. Kung dito ginantsilyo ito, bongga. Pero kung made in China din, ewan ko na lang kung ano ang future ng local toys industry. Nakabili na ako ng pekeng Barbie na may ginantsilyong damit sa Divisoria. Tatlo isandaan ang bentahan doon. Sa Antipolo 80 pesos na. Bumili na lang ako ng lalaking manika, para may Ken ang tatlong chipanggang Barbie ko.
Habang kinukulit ako ng isang baklita para bumili ng kasuy niya, nasalubong ko ang mamang may lakong daga na gawa sa foam at may rollers sa ilalim, may hinihilang sinulid para tumakbo-takbo ang foam rodent na may polkadots. Binili ko ang tatlo, at takang-taka ang vaklush kung bakit mas type ko ang mga daga kaysa kasuy niya. Nagpumilit pa rin siya. Pasalubong ko daw sa love ko. Wala akong love ngayon, sabi ko. E di sa family. Hindi nila type ang kasuy. Chos!
Nilapitan ako ng aleng bungal na nagtitinda ng balloons. Sir, bili niyo din ako ng balloon, sabi niya. Ay, di ko type ang balloon, say ko. E, bakit yung daga niya binili niyo? E kasi, ginawa lang niya, yung balloon mo made in China. Spongebob ba naman ang hugis ng balloon.
Pabalik na ako sa sakayan pabalik sa Megamall nang nadaan ako sa flowershop na may tindang maliliit na basket. Bumili ako ng isa, at may nakita pa akong takang kalabaw na mukhang pusa. Bagay ito sa daga. Baka daw sa Mayo pa may magtitinda ng mga taka. Galing pa ito ng Paete. Ok lang dahil nakabili na ako nito sa Paete. Yung isang nagtitinda ng mga plastik na laruan, di alam ang taka. Ano ba iyon, tanong niya. Tinitigan ko siya sa mata: Hindi ka tagarito, ano? Tagarito, pagsisinungaling niya. Hindi ako naniwala. Mas matanda pa siya sa akin. E bakit hindi mo alam ang taka? Saka niya inaming ang mister lang niya ang tagarito. Tanungin mo si mister mo mamaya, sabi ko. May tinda din siyang palayok, kaya binilhan ko na lang. Binigay niya ng 45 isang set. Kumuha ako ng orange.
Pagkatapos noon, sumakay na ako ng van. Masaya na rin ako sa pinimili ko, pero may halong lungkot dahil wala na ang ibang laruang gawa sa taka, sa kahoy, kawayan o lata. Wala na kahit turumpo. Wala na kahit tirador man lamang. At ang iba, ni hindi alam kung ano ang taka. Puro kasuy na lang at santong gawa sa resin ang tinda sa Antipolo. May isang tindera pa na pinipilit akong kahoy daw ang santo niya. tiningnan ko ang kamay, nakikita ko pa ang linya ng mold na ginamit. Sinungaling ka, sabi ko sabay pakyut.
Yung isang tindera naman, may papier mache na kasuy na display. Alam kong dekorasyon lang iyon sa mga kiosko nila. Pero dahil kitang-kitang interesado ako, sabi 400 daw ang isa. Mahal naman, sabi ko. E kasi sir, wala nang gumagawa niyan dito, patay na, sabi niya. Aba talagang wala, sabi ko, dahil sa Paete binibili iyan. Tig-25 pesos iyan sa shop ni Lino Dalay sa Paete, at di lang kasuy, may mangga, makopa, atis, kalabasa at kung anu-ano pa.
May sinulat akong tula noon tungkol sa Linggo sa Antipolo. Napablis sa Diyaryo Filipino, at muli sa Sunday Inquirer. Di ko lang makita ang kopya ko ng "Mga Kanta ni Datu Lubay" ngayon. Mas dumami lang ang tindera sa Antipolo ngayon, pero ganoon pa rin ang pakay ng mga pilgrims na pumupunta doon. Manalangin at bumili ng kasuy. Ako lang yata ang sumadya noong Linggong iyon para maghanap ng laruan.
Saturday, April 11, 2009
Joey Ayala at Binirayan 2009
Joey Ayala opens the three-day highlight of Binirayan 2009 on April 26. Joey Ayala comes to Antique with support from the National Commission for Culture and the Arts.
Saturday, March 28, 2009
Malacanang to Malate
27 Marso 2009. Mahabang araw ito.
Ang hirap palang pumasok sa Malacanang. Sobra ang security. Dapat lang naman. Doon kaya nakatira ang presidente, at marami sigurong gustong tumira sa kanya. Jok lang.
Anyway, may awarding doon ang NCCA, at pinilit ako ni Gov Perez na umatend. Para siguro may papalakpak din sa kanya. Isa siya sa mga awardees for being culture and arts friendly local executive. First time kong pumasok sa Malacanang, kaya excited din ako. At dahil di ko alam kung saan ang seremonya, sinikap kong pumunta nang maaga. Napaaga naman yata masyado. 7.30 AM pa lang, nandun na ang lola niyo, nakabarong pa naman akez.
Well, dahil sobrang aga ko, witness ko kung paano mang-award si Madam Cecile Alvarez dahil di pa pwedeng magpapasok ang mga guardia civil. 9:00 AM pa naman daw ang affair. Wiz nowang naman itong mga sekyu na siyempre pag may affair, more ang dapat asikasuhin before everyone arrives noh. So, ginamit ni Madam Alvarez ang kanyang mouth para takutin silang mga sekyu. In short, she had her way.
Skip na lang natin the gory details, kung paano pinapasok ang sangkaterbang mga performers na wala sa guest list. Aba, di rin pala pwede ang nakamaong at rubber shoes. Tama lang ang desisyon ko na mag-barong ng habing Bagtasun.
Well, star-studded pala ang awarding na yun. Wa si GMA, bagay na disappointed ng konti si Gov Perez. Si Secretary Eduardo Ermita lang kasi ang naggivsung ng mga awards. Maliban sa mga local execs - 20 sila, kaya ang tawag ay Culture 20, mga pinunong malakas ang suporta sa culture and arts program, lalo na sa Kalahi Cultural Caregiving ng NCCA - awardees din ang mga nagniningningang bituin ng sining ng ating bansa. To name some: architect Bobby Manosa, directors Tony Mabesa at Tony Espejo, critic Rosalinda Orosa, sculptor Ramon Orlina, Ed Castrillo, anthropologist Antoon Postma, Mabuhay Singers, German Moreno, at Dolphy. Awardee din si Gov. Vilma Santos ng Batangas, pero wiz appear si Star for All Seasons. Kung nandun siya, baka mas magulo ang event na iyon.
Napakabigat ng tropeyong ginawa ni Pambansang Alagad ng Sining Abdulmari Imao. Aba, sumakit ang left arm ko sa kabitbit nun para kay Gov, kahit mga 20 minutes lang akong julalay kay Lola Gov. Buti na lang gusto niya siya ang mag-uwi nun sa Antique. Kung hindi kakandunging ko pa iyon sa eroplano.
Magandang okasyon din iyon para makitang muli ang mga kaibigan at makakilala ng mga bagong kasamahang manggagawang pangkultura. Si kaibigang Frank Rivera ang emsi, kasama ni Madam Cecile. Nandun din si Yuan Moro, na matagal ko nang hindi nakita. Moro na lang daw siya ngayon. Baka ayaw ng Yuan kasi currency yata yan, at hindi siya mukhang pera. Pormal ko ring nakilala si Mars Cavestany na naglalagi sa Australia. Matagal ko nang naririnig ang kanyang pangalan pero hindi ko pa na-meet. Kaibigan pala sila ni Rey Importante, na taga-Antique din. Nandun din si Rey, at siya pala ang supplier ng mga electrical equipment para sa mga teatro at music halls. Naka-chika ko din habang naghihintay ng simula ng programa si Carla Pambid, na Culture and Arts Officer ng Marikina City, at chika ever kami ni Paeng Pacheco, ang father of finger painting sa bansa. Inimbitahan pa kami sa studio niya sa Morong. Makapag-aral nga ng finger painting. Nandun din si Al Tesoro ng Capiz. Awardee din si Governor Tangco.
Pinakabatang awardee ang batang si Hamsa, 8 anyos lang, pero bongga nang pintor. Nakabenta na ng painting na 60,000 dollars sa auction sa Hongkong. Naluha-luha ang lola niyo habang inaaward siya.
Nagutom ako sa awarding na yun dahil wiz breakfast pa ang lola niyo, napakatagal ng awarding, at hindi rin ako nakakain kahit may lafu pagkatapos. Kasi nga nakipagsosyalan pa sa mga ka-chika ni Inday Sally. Ang ending, marami kaming iimbitahan para sa Binirayan 2009 sa Abril. Life talaga.
From there, tuloy kami sa Clamshell 1 sa Intramuros at dun na nag-lunch. Mapilit kasi si Mars e. Nagkita kami ni Joey Nombres dun. From Clamshell 1, sumirit kami sa UP Diliman for another meeting. Busy talaga noh. Dun kami sa Chocolate Kisses nagkape kasama ni Alan Cabalfin. Later, nagshow-up si Christine Muyco, nagbeso-beso lang kami sa Art Circle Gallery dahil hinahabol pa niyang magsumite ng grades niya. At habang naghihintay ng taxi, swerte namang bumaba si Margot Viola ng jeep. Kaya nagyakapan kaming dalawang maglola. Kay tagal na nga since Teatro Metropolitano days pa, nung ginagawa naming tambayan ang bahay nila ni Heber Bartolome sa Cubao.
Nung gabi na, nagwokawoka kami sa Malate, at nakasalubong namin sina Roel Hoang Manipon at Rey Napenas. Small world talaga. Pupunta si Roel sa Antique para sa Binirayan. Nangako siya. Masayang makitang muli ang mga kaibigan. Matagal mang nawala, dalisay pa rin ang mga yakapan at kamustahan. Sadyang ganyan ang mga totong kaibigan. Nakalimutan ko palang sabihing bago kami gumala sa Malate, nag-chat pa kami nina Ritchie Pagunsan at Peter Solis Nery na parehong nasa US.
Natapos ang araw na ito sa panonood ng concert ni Bamboo sa Roxas Boulevard. Masaya ang araw na ito. Mag-aalas tres na ng umaga nang dalawin ako ng antok.
Ang hirap palang pumasok sa Malacanang. Sobra ang security. Dapat lang naman. Doon kaya nakatira ang presidente, at marami sigurong gustong tumira sa kanya. Jok lang.
Anyway, may awarding doon ang NCCA, at pinilit ako ni Gov Perez na umatend. Para siguro may papalakpak din sa kanya. Isa siya sa mga awardees for being culture and arts friendly local executive. First time kong pumasok sa Malacanang, kaya excited din ako. At dahil di ko alam kung saan ang seremonya, sinikap kong pumunta nang maaga. Napaaga naman yata masyado. 7.30 AM pa lang, nandun na ang lola niyo, nakabarong pa naman akez.
Well, dahil sobrang aga ko, witness ko kung paano mang-award si Madam Cecile Alvarez dahil di pa pwedeng magpapasok ang mga guardia civil. 9:00 AM pa naman daw ang affair. Wiz nowang naman itong mga sekyu na siyempre pag may affair, more ang dapat asikasuhin before everyone arrives noh. So, ginamit ni Madam Alvarez ang kanyang mouth para takutin silang mga sekyu. In short, she had her way.
Skip na lang natin the gory details, kung paano pinapasok ang sangkaterbang mga performers na wala sa guest list. Aba, di rin pala pwede ang nakamaong at rubber shoes. Tama lang ang desisyon ko na mag-barong ng habing Bagtasun.
Well, star-studded pala ang awarding na yun. Wa si GMA, bagay na disappointed ng konti si Gov Perez. Si Secretary Eduardo Ermita lang kasi ang naggivsung ng mga awards. Maliban sa mga local execs - 20 sila, kaya ang tawag ay Culture 20, mga pinunong malakas ang suporta sa culture and arts program, lalo na sa Kalahi Cultural Caregiving ng NCCA - awardees din ang mga nagniningningang bituin ng sining ng ating bansa. To name some: architect Bobby Manosa, directors Tony Mabesa at Tony Espejo, critic Rosalinda Orosa, sculptor Ramon Orlina, Ed Castrillo, anthropologist Antoon Postma, Mabuhay Singers, German Moreno, at Dolphy. Awardee din si Gov. Vilma Santos ng Batangas, pero wiz appear si Star for All Seasons. Kung nandun siya, baka mas magulo ang event na iyon.
Napakabigat ng tropeyong ginawa ni Pambansang Alagad ng Sining Abdulmari Imao. Aba, sumakit ang left arm ko sa kabitbit nun para kay Gov, kahit mga 20 minutes lang akong julalay kay Lola Gov. Buti na lang gusto niya siya ang mag-uwi nun sa Antique. Kung hindi kakandunging ko pa iyon sa eroplano.
Magandang okasyon din iyon para makitang muli ang mga kaibigan at makakilala ng mga bagong kasamahang manggagawang pangkultura. Si kaibigang Frank Rivera ang emsi, kasama ni Madam Cecile. Nandun din si Yuan Moro, na matagal ko nang hindi nakita. Moro na lang daw siya ngayon. Baka ayaw ng Yuan kasi currency yata yan, at hindi siya mukhang pera. Pormal ko ring nakilala si Mars Cavestany na naglalagi sa Australia. Matagal ko nang naririnig ang kanyang pangalan pero hindi ko pa na-meet. Kaibigan pala sila ni Rey Importante, na taga-Antique din. Nandun din si Rey, at siya pala ang supplier ng mga electrical equipment para sa mga teatro at music halls. Naka-chika ko din habang naghihintay ng simula ng programa si Carla Pambid, na Culture and Arts Officer ng Marikina City, at chika ever kami ni Paeng Pacheco, ang father of finger painting sa bansa. Inimbitahan pa kami sa studio niya sa Morong. Makapag-aral nga ng finger painting. Nandun din si Al Tesoro ng Capiz. Awardee din si Governor Tangco.
Pinakabatang awardee ang batang si Hamsa, 8 anyos lang, pero bongga nang pintor. Nakabenta na ng painting na 60,000 dollars sa auction sa Hongkong. Naluha-luha ang lola niyo habang inaaward siya.
Nagutom ako sa awarding na yun dahil wiz breakfast pa ang lola niyo, napakatagal ng awarding, at hindi rin ako nakakain kahit may lafu pagkatapos. Kasi nga nakipagsosyalan pa sa mga ka-chika ni Inday Sally. Ang ending, marami kaming iimbitahan para sa Binirayan 2009 sa Abril. Life talaga.
From there, tuloy kami sa Clamshell 1 sa Intramuros at dun na nag-lunch. Mapilit kasi si Mars e. Nagkita kami ni Joey Nombres dun. From Clamshell 1, sumirit kami sa UP Diliman for another meeting. Busy talaga noh. Dun kami sa Chocolate Kisses nagkape kasama ni Alan Cabalfin. Later, nagshow-up si Christine Muyco, nagbeso-beso lang kami sa Art Circle Gallery dahil hinahabol pa niyang magsumite ng grades niya. At habang naghihintay ng taxi, swerte namang bumaba si Margot Viola ng jeep. Kaya nagyakapan kaming dalawang maglola. Kay tagal na nga since Teatro Metropolitano days pa, nung ginagawa naming tambayan ang bahay nila ni Heber Bartolome sa Cubao.
Nung gabi na, nagwokawoka kami sa Malate, at nakasalubong namin sina Roel Hoang Manipon at Rey Napenas. Small world talaga. Pupunta si Roel sa Antique para sa Binirayan. Nangako siya. Masayang makitang muli ang mga kaibigan. Matagal mang nawala, dalisay pa rin ang mga yakapan at kamustahan. Sadyang ganyan ang mga totong kaibigan. Nakalimutan ko palang sabihing bago kami gumala sa Malate, nag-chat pa kami nina Ritchie Pagunsan at Peter Solis Nery na parehong nasa US.
Natapos ang araw na ito sa panonood ng concert ni Bamboo sa Roxas Boulevard. Masaya ang araw na ito. Mag-aalas tres na ng umaga nang dalawin ako ng antok.
Subscribe to:
Posts (Atom)